Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris De copyright. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris De copyright. Mostrar tots els missatges

dimarts, 1 de desembre del 2015

Confessions of a Shopaholic



Si hacer el amor en un Simca 1000 es difícil, comprar un ordenador el Black Friday fue misión imposible. 

Os cuento: Mi pc se ha jodido. Empezó con un sonido que no auguraba nada bueno del disco duro, como si patinara y terminó con que ni siquiera se enciende cuando le das al botón de arranque. No me quejo, ha dado un buen servicio durante muchos años, saltando de windows a linux varias veces sin oponer resistencia y al pobre ya le tocaba la jubilación. En paz descanse. 

El problema vino al intentar adquirir uno nuevo el dichoso viernes negro. 
Veo en la web que la mayor parte de las tiendas informáticas de la calle Sepúlveda y aledaños tienen suculentas ofertas con ordenadores de sobremesa y allí que me voy en cuanto salgo de trabajar. Primer contratiempo: al mediodía están cerradas. Nefasta campaña de ventas, puesto que  los pobres mortales que tienen horario comercial, cómo se las apañan para realizar sus compras si el horario es el mismo? 

Pensé -no pasa nada, me voy a grandes tiendas que seguro estarán abiertas- y me dirijo al Media Markt de Barnasud. Ouch! se les han terminado los pc's baratos y sólo les quedan los de 800€ o más. 

Sin perder la positividad me voy a Carrefour, que como también compran en grandes cantidades seguro que alguno hay que pueda llevarme.Tengo suerte, escojo uno y paso por el departamento de financiación para pagarlo cómodamente en 10 meses sin intereses. Iba preparada con mi ridícula nómina, la bolsa de Ikea para poder transportarlo en moto y kilos de ilusión. Me piden la libreta del banco y un recibo. Le digo a la señora que no, que lo siento mucho pero soy de ING, no disponemos de libreta bancaria y tampoco acostumbro a llevar en el bolso los recibos de la luz, gas o agua,  pero que le puedo proporcionar un certificado conforme soy la titular de la cuenta. Me dice que no puede ser, que tengo que proporcionarles no sólo el recibo sino una fotocopia ya hecha del mismo. Me levanté de la silla pensando en las pocas ganas que tienen de vender... luego se quejan de que si las ventas bajan, que si la crisis... 

Continuando con mi periplo me acerco a Sant Boi donde hay un Worten. Después de media hora larga esperando que el chico que atendía a las jubiladas terminara de venderles sendos Iphone 6 con sus complementarios cachivaches, nos informa que la cola para que nos atiendan está en caja. Capullo, mientras estabas viéndonos esperar, no podías avisarnos? Ahí ya empecé a desesperarme, pero como tengo más fe que el alcoyano pasé por Alcampo. Y resulta que todos los ordenadores que había, que no eran gran cosa, llevaban el nefando Windows 10 instalado. Ni loca, vamos!.

Ni así me di por vencida. En mi pueblo hay un Kyoto y allí que me fui. Pero para mi desgracia, tampoco les quedaba ningún ordenador en condiciones. 

De perdidos al río. Entré en una página web y me hice uno a medida, mucho mejor que los que había visto hasta el momento y por el mismo precio. Como no disponía de liquidez le pedí ayuda a mi padre, que me dejó su tarjeta de crédito para que pudiera pagarlo. Pero en operaciones de éste tipo necesitas tarjeta de coordenadas para poder pagar y como el pobre hombre no compra por internet, no dispone de la mencionada tarjeta.  Me voy al banco, saco dinero, lo ingreso en mi cuenta (yo sí poseo coordenadas) y lo pago. Y qué pasa? pues que en el ínterin se les han agotado algunos de los componentes que había adquirido. Si es que... pongo un circo y me crecen los enanos! 

Por fin pude sustituír unos componentes por otros y en una semana tendré un nuevo y flamante ordenador. O no, quién sabe.... 

Aún hay más. En mi casa la electrónica parece ser empática y al mismo tiempo que el ordenador se me jodió el móvil. Bueno, no el aparato sino la batería del mismo. Encargué una en Amazon que tiene como fecha de entrega entre el 5 y el 30 de diciembre (vamos, que no se mojan) y como no podía esperar tanto tiempo ya que se me apagaba cada 2 x 3 me pasé por el bazar de la plaza de la estación de Castefa. El dependiente o dueño o lo que fuera me sometió a acoso sexual, literalmente. Con la excusa de que no tenía la batería pero me la traían en pocos minutos desde otra tienda envió a la persona que estaba con él a buscarla. Fue una estratagema para quedarse a solas conmigo, porque en cuanto el otro se fue, él salió de detrás del mostrador y quiso abrazarme. Le frené en seco, por supuesto. Y después de varios minutos intentando zafarme como podía, viendo que la batería no llegaba argumenté que tenía prisa para coger el tren y me fui de allí con la sana intención de no pasar por delante del bazar nunca más a no ser que vaya acompañada por los mossos. 
 photo black-friday_zpsocug32w4.jpg

diumenge, 22 de febrer del 2015

Perdoneu, però algú ho havia de dir


Juro que no tenía intención de hacerlo pero... después de que el control parental (la explicación viene luego) me notificara que mi ex se ha apuntado a meetic, creo que sería conveniente que fuera yo la que rellenara su ficha de contacto, por eso de que la suya será más falsa que las declaraciones de hacienda de los Pujol. 

Bien, empecemos


Aspecto físico
El color de tus ojos: - Marrones
El color de tu pelo: - Moreno
La longitud de tu cabello: -Corto
Tu complexión: - Deportiva (mentira, algunos michelines tiene)
Tu estatura: - 1,80
Datos básicos: 
Te gustaría iniciar una relación?: - Sólo si hay mucho sexo
Tu estado civil:  - Atado de por vida a mamá
Tienes hijos?: - No
Tu personalidad: - Otro (Pasivo, Pasivo, Pasivo y obsesionado con la pornografía rara tirando a desagradable)
Tu nacionalidad: - Española
Tu origen étnico: - Europeo 
Tu religión: - Ateo (él dirá eso, pero sus ideas sobre las mujeres y el aborto son más retrógradas que las del PP) 
Para ti el matrimonio es: No me interesa (Sólo si mamá lo ordena) 
Quieres tener hijos?: - No (mejor, porque si salen como él, dios te pille confesada) 
Nivel de estudios: - Módulo profesional 
Tu profesión: - (No encontrará algo similar y acabará poniendo administrativo) 
Cuéntanos algo acerca de tu trabajo: - Cuando no estoy criticando a la empresa y a mis compañeros con los técnicos por teléfono, cuando no estoy mirando por la ventana a las pibitas que tienen alquilado el piso del edificio de delante, o cuando no estoy buscando porno con la wifi del trabajo, me dedico a controlar el tráfico de la ciudad. 
Tus actividades deportivas: - Corro, a veces, así puedo aprovechar para repasar a todas las tías que pasan por delante.
Fumas?: - No. no me gusta el humo
Tus animales de compañía: -Mamá y papá. Pero sobretodo, mamá que es la que me abre las cartas y controla todos mis papeles.
Tus aficiones: -Ver la televisión (cuanto más cutre mejor, Gran Hermano VIP, Adán y Eva -porque ellas van desnudas- o cualquier programa donde salga una tía buena, donde haya sexo o ambos)
Qué te gusta hacer en tu tiempo libre?: -  Buscar vídeos en internet para ver las cosas raras que se meten las mujeres por el susodicho o cómo sodomizan a jovencitas, aunque sean menores de edad. (Ahora entendéis el por qué del control parental?)
Tus salidas: - Dejar que mis amigos se rían de mi y que me lleven de putas. (mamá lo aprueba, es más, me dijo que prefiere eso a que tenga novia)
Cuales son tus lugares o destino vacacional favoritos?: - Solo lugares donde pueda entender el idioma, o sea, Murcia, no sea que se me pegue algo de cultura si voy a alguna otra parte.
Tus gustos musicales: -Rap y cualquier vídeo musical en el que aparezca una tía buena, preferiblemente con poca ropa.
Las películas que más te gustan: - Cualquiera en la que salga una tía buena, preferiblemente con poca ropa. Las películas que hacen pensar me dan dolor de cabeza.
Lo que busco
Su Altura?: - Indiferente, en horizontal todas son iguales
Su Complexión?: - Delgada (una modelo estaría bien)
Su estado civil: - A mamá le gustaría que no se hubiera casado nunca
Su rasgo más característico: - Que se abra de piernas cada vez que yo lo diga y que mamá pueda mangonearla como quiera.
Ella fuma?: - No 
Su origen étnico: -Sin preferencia, siempre y cuando sea muy activa sexualmente (bueno, quizá a mamá no le gustara una afroamericana, así que pondremos europea)
Su nivel de estudios: -Bajo, no sea que no le gusten mis faltas de ortografía, mi poca conversación o que se enfade cuando mamá la insulte llamándola lagarta que solo me quiere por mi dinero, cuando mamá me deje poemas de desamor encima del escritorio porque me voy de casa para vivir con mi pareja, cuando mamá llame hecha un basilisco porque mi armario está vacío o cuando mamá... 
Su religión: - Una que permita el sexo diario
Ella tiene hijos: - No
Ella quiere tener hijos: - No, ya tendrá que soportarme a mi que soy muy infantil. Y a mis sobrinos.


Anuncio
Tu perfil en una frase: 
Soy un obseso del sexo y el porno

Tu anuncio personal:
Mis objetivos en la vida son que me toque el euromillón, poder dormir 10 horas diarias, interactuar con la televisión (si, si, cuando alguien habla en una serie o película yo contesto por si me pueden escuchar), llevar una modelo o actriz colgada del brazo cuando salgo a mirar las obras del AVE y tener mucho sexo y muchas horas de tele basura. No esperes iniciativa alguna por mi parte, ni siquiera que me suene los mocos cuando me cuelgan (palabrita de niño jesús que es así). Mi madre tiene complejo de Agripina (quiere acostarse conmigo), mi hermana está casada con un clon mío (él y yo somos indiferenciables en las fotos) y mis sobrinos son unos energúmenos maleducados a los que no soporto. Como no sé hacer nada más, me conformo con un trabajo de mierda donde me putean cada vez que pueden, pero no pienso buscar otra cosa porque adoro la rutina y porque soy un cobarde al que le dan pánico los cambios. Te mentiré y te ocultaré cosas si es necesario para evitar discusiones (sobretodo las relacionadas con mamá). Mi relación con mi padre es nula, mi madre se encargó de eso desde el principio. No tengo ni un solo amigo. Cuando pasee contigo de la mano iré girando la cabeza para ver a cualquier pibón al que haya detectado mi radar, que siempre está encendido. Paso sólo todos mis cumpleaños porque mis padres prefieren irse a casa de mi hermana, y mi hermana ni se molesta en llamarme, ni por mi cumpleaños ni nunca. Si estás interesada en un fracasado, ponte en contacto conmigo. 
Me gusta fotografiar comida y los granos inmensos que me salen en la espalda. No tengo facebook, pero lo tuve, y a las únicas que agregué eran todas chicas playboy.
PD: Siempre me caen gotitas fuera de la taza del water. 

Como podéis ver, mi ficha es mucho más detallada y veraz que la que seguro ha rellenado él. 

No, no es un adolescente granujiento con las hormonas revolucionadas. Va a cumplir 38 en Abril. 

Si os encontráis con un sujeto parecido, empezad a correr. En sentido contrario, claro. 



 photo descarga_zps22187777.jpg

dilluns, 16 de febrer del 2015

Pequeños Piratas

Enviado al Museu Marítim de Barcelona para el concurso de Microrelatos sobre piratas. 

-Al abordaje!
-Ríndete pirata malandrín!
La bandera con las tibias y la calavera ondeaba furiosa,  los dos barcos a punto de zozobrar y ser engullidos por las burbujeantes aguas debido a que la batalla estaba en pleno auge.
-Te mandaré al infierno!
-Serás pasto de los tiburones!
-Tripulación a mi!
Estaban a punto de enfrentarse cara a cara, espadas en alto, las miradas desafiantes.
Se escuchó una voz desde lejos:
-Niños, la comida está a punto, venid a la mesa.

Y  cuatro pares de manitas abandonaron inmediatamente sus juguetes  permitiendo que la mayor parte de la tripulación de los clicks de playmobil se hundiera en el proceloso y burbujeante océano del jacuzzi. 

dilluns, 19 de desembre del 2011

Xabungle Graffiti



Toda la culpa la tuvo Ronald McDonald. Sí, ese payaso con una peluca que no es suya, porque se la robó a un travesti el Día del Orgullo Gay, aunque él siempre lo ha negado. Pero yo lo sé porque estaba allí. De hecho, yo era el travesti.

El robo de mi peluca me produjo tal trauma... me sentía vacío, desprovisto de personalidad.

Por eso fuí a ver al psiquiatra. Y me dio unas pastillas de color lila que de tan bonitas hasta me daba pena tomármelas...

Supongo que fue a causa de las pastillas, pero una noche, paseando por la calle, vi un graffiti en una pared y se me fueron las manos (siempre he tenido unas manos muy largas, mi abuela decía que corrían más que mi vista). Mi sorpresa fue mayúscula cuando de pronto comprendí que había pasado a formar parte del graffiti.Y más todavía al ver que los dibujos del graffiti se movían y hablaban como si tal cosa.

Allí fue dónde conocí a Magallanes. Era un diseñador de juegos para redes sociales. Durante el día se vestía su traje de persona seria y por las noches vivía en graffitis como ese (y en lugares peores). Magallanes me ofreció la vida eterna.... como avatar en un juego de vampiros. 

Ahora me siento como una muñeca de cartón a la que una niña mimada le cambia el vestido cada día, aunque me siento realizada porque tengo todas las pelucas que quiero, mucho mejores que la que el maldito Ronald me robo.

Me aburro bastante, tantas horas sin hacer nada.... así que me voy a dar una vuelta para charlar con otros avatares, por lo que casi siempre me véis invisible. (Shhhhh.... guardad mi secreto, o alguien podría quitarme las pelucas!)


Photobucket

dimarts, 4 d’octubre del 2011

The Black Swan



Dicen que una vez en la vida aparece una persona con la que está escrito que debes estar. Todo es fantástico, cuerpo y espíritu en equilibrio. 

My thoughts...
My destiny...


Esto no va a ser una carta de un alien para un cerdo, ni una elegía, ni nada parecido.

Es el canto de un cisne antes de morir. Es la historia de un cisne mientras aún estaba vivo. 

Ellos se conocieron por casualidad, pero todos sabemos que las casualidades no existen, verdad? En su historia habían demasiadas. Estaba llena de serendipia. Dos almas gemelas que se encuentran a través del tiempo, del mar...

Primero fueron amigos, porque la amistad es la base de una relación. Compartían pensamientos, gustos, la forma de ver la vida y también secretos inconfesados e inconfesables.

Algo más fuerte que ellos los unía.

Discutían y peleaban, porque los caracteres opuestos se atraen, pero cuando chocan, con la explosión se forman nuevas galaxias.

Y a pesar de todo, no podían estar mucho tiempo el uno sin el otro. 

Hasta que ambos se dieron cuenta de que había algo más. Algo que ninguno de los dos se atrevía a confesar por miedo. 

Pero finalmente su amigo obligó al cisne a decir lo que él sentía, y a partir de ese momento empezó algo maravilloso, algo grande que se había forjado en las estrellas.

Ellos se dijeron "te amo" de muchas formas, con palabras y con hechos. 

Hicieron planes, construyeron sueños de futuro en común. Uno de negro y el otro de rojo. Querían viajar por el mundo, descubriendo otras culturas, descubriéndose mutuamente. 

Ellos se amaban...

El cisne tenía miedo, tenía dudas, pero se armó de valor, porque el riesgo valía la pena, aunque él perdiera sus alas. 

Creyó haber encontrado, por fin, aquello que tanto había deseado, que tanto había anhelado tener. Un compañero con el que volar al infinito, con el que imaginar, compartir, soñar. 

Las fantasías se sucedían: Sentados en la hierba, una boda en un parque, una bienvenida, el primer beso...

Reían y apostaban sobre las reacciones del otro...

Su compañero le sorprendía continuamente, unas veces para hacer que se sintiera el cisne más especial y feliz del mundo, aunque otras lo trataba con inusitada dureza.

Y poco a poco se acercaba el día en que debían volar juntos...

Hace pocos días ellos tuvieron una desagradable discusión y el cisne sintió que algo se había roto, aunque intentó recoger los pedazos y pegarlos como pudo. 

El cisne necesitaba reposo y decidió viajar hasta un lago próximo para recuperarse unos días, pero enfermó. Se sentía solo y cansado sin su compañero, así que le avisó para que se reuniera con él. Pero su compañero no quiso volar a su lado. Le dijo que alguien le había contado que no era un cisne, sino uno más del resto de la bandada de patos, que nunca más iban a estar juntos y que olvidara que lo había conocido porque él iba a emigrar a tierras más cálidas y a encontrar un cisne de verdad.

El cisne intentó hablar, razonar, expresó todo lo que sentía en un lamento triste, pero no sirvió de nada. Se quedó sin saber por qué el que hasta ese momento había sido su destino se deshacía de él de la más cruel de las formas. 

Sintió un dolor agudo en su pecho, no podía respirar.

Se alejó de los otros cisnes, solo volaba, volaba a todas horas, intentando olvidar el tiempo en que su compañero estaba con él.
Dejó de comer, dejó de dormir, su cabeza estaba llena de recuerdos, de frases, de imágenes...

Te amo...

Por qué él le había dicho esas palabras si no las sentía?
Por qué todo se había roto de repente?
Por qué se fue sin ninguna explicación?
Por qué hizo caso de lo que otros habían explicado?
Por qué tanta crueldad?
Por qué?

Una noche el cisne empezó a cantar. Fue entonces cuando yo lo descubrí.

Entre sollozos me contó su historia.

Cuando terminó el relato la luna iluminaba sus blancas alas, cantó su bella melodía y murió ante mis ojos.

El cisne me dejó un mensaje, que yo debo dar a su compañero si él alguna vez vuelve: Ella va a estar siempre aquí para ti. 

Los cisnes solo aman una vez en la vida. Pueden decir muchas veces "te quiero", pero solo una vez "te amo".

Ese "te amo" siempre será para él. 

Cuando miro a las estrellas, creo ver al cisne volando por delante de la luna, y a veces, solo a veces, adivino una sombra volando a su lado.

Quiero imaginar que el destino los ha reunido de nuevo, porque el destino no va a permitir que nadie cambie lo que está escrito y él escribió un final feliz para los dos cisnes. 


Photobucket

diumenge, 25 de setembre del 2011

Fuk sau che chi sei (Revenge: A Love Story)

Antes de nada... Gracias Mónica por ser la primera seguidora de un blog que aún no existe. (Dicho y hecho)



Y ahora...

Mi queridísimo cerdo:

Me gustaría aclarar un par de cosas para que no existan malentendidos entre nosotros. Los aliens somos un poco gatos, por tanto, somos curiosos hasta la médula. La diferencia entre los gatos y nosotros es que ellos no pueden hablar y los aliens sí. Así que andamos todo el día preguntando. Somos como esos niños que molestan a sus padres con el eterno por qué. Por qué ésto, por qué aquello, por qué lo de más alla. Y cada respuesta genera una nueva pregunta. A veces las preguntas son superfluas e infantiles, otras veces pueden ser peligrosas, pero preguntamos desde la inocencia, no por malicia.

Los aliens tienen prohibido herir a cualquier ser viviente (aunque sea cuadrúpedo) recuerdas? Así que jamás van a vengarse de nadie aunque los otros puedan infligirles mucho daño. No es cobardía, es que pensamos que es desperdiciar un tiempo precioso que podemos utilizar para intentar ser felices.

Tampoco creemos ser superiores a nadie, al contrario, pensamos que tenemos mucho que aprender de los demás, porque nunca se sabe todo, nunca es suficiente y jamás miraremos a otros por encima de nuestro hombro (básicamente porque somos pequeños).

Si nosotros somos buenos en combates dialécticos no es porque guardemos información esencial para usarla en la primera ocasión que se presente contra nuestros adversarios verbales, sino porque intentamos girar el argumento, sabemos utilizar las palabras.

Los aliens amamos sin reservas, nos duele herir de forma inconsciente o por inacción a aquellos a los que amamos. Cuando percibimos su tristeza nos entristecemos y nuestra burbuja de cristal se descascarilla cada vez un poco más, hasta que la burbuja se rompe, nos quedamos sin aire y nos convertimos en partículas de materia esparcidas por la galaxia. 

Una sola palabra tuya y éste alien enviará la lanzadera a recogerte para que vengas a vivir a nuestro mundo.


Con todo el cariño...


Tu Alien.

Photobucket

dissabte, 10 de setembre del 2011

Alien Autopsy



Mi querido cerdo:

Te escribo desde mi planeta, encerrado en mi burbuja de cristal, esa que tú querías romper y ampliar para tener tu espacio en mi mundo.

Sabes? Yo sigo confiando en ti, sigo creyendo en ti y sigo queriéndote. Es difícil para un alien cambiar lo que siente.

Recuerdo tantas cosas de nuestros encuentros...

Cuando uno está lejos de los seres a los que ama, nunca recuerda las discusiones o el daño, solo recuerda las palabras hermosas. Y las tuyas, desde lejos, creo que fueron preciosas.

Los koalas no tienen mucha memoria, pero la de los aliens es prodigiosa.

Recuerdas cuando dijiste que, comparado con los tramposos, el corazón del koala era grande? aunque tú no mencionaste al koala, él sabía a quién te referías. Y que querías tenerlo en el primer lugar de tus contactos, de tu familia... El koala deseaba más que nada en el mundo ocupar ese lugar, pero tuvo miedo de preguntar, como siempre.

Los koalas son temerosos, están en peligro de extinción y se arriesgan muy poco, quizá por eso nunca se atrevió a ser lo que tú esperabas de él.

Los aliens se arriesgan, no les importa lo que piensen los demás, y si alguien merece la pena, luchan por ello, o al menos lo intentan.

El koala deseaba decir lo que sentía; el alien puede hablar abiertamente y demostrarlo. Un alien puede decir que desea besarte y abrazarte... y hacerlo en cuanto tenga la oportunidad.

El koala era tímido y frágil. El alien puede ser muy dulce pero también luchar contigo hasta dejarte exhausto. Un alien puede ahogarse en tus ojos para que puedas ver lo que hay en su interior... y con sus dedos provocarte escalofríos de placer

El koala intuye, el alien sabe, aunque también necesita las palabras, más aún cuando él no puede verte ni escucharte.

Éste alien siempre se ha sentido orgulloso de la confianza que depositaste en él, de estar entre los elegidos que han podido formar parte de tu vida, aunque el tiempo fuera breve.

El koala te pide disculpas por no saber interpretar lo que querías mostrar. Ahora lo sabe y se arrepiente profundamente por no haber sabido esperar.

El koala se ha ido y queda el alien, con su burbuja en ruinas, deseando y esperando tu visita y tu ayuda para reconstruirla.

Siempre tuyo

Alien-koala




Photobucket

dijous, 1 de setembre del 2011

Pigs will fly



Lol! (abreviatura de "Laughing Out Loud") lo que significa "reírse a carcajadas"

Parece que a mis lectores no les gustan mis últimos post... quizá disfrutarían más si les contara los poltergeist que se suceden cada vez más a menudo en mi casa o una recopilación de chistes burdos y absurdos... pero va a ser que no, que lo que me apetece contar hoy es una historia y si no es de vuestro agrado ya sabéis lo que toca, en vez de criticar escribid algo mejor que para eso tenéis dos manos y un cerebro en desuso.

Erase una vez... un alien.

Nuestro alien estaba en misión terrestre con la obligación de ayudar a todo aquel que se le pusiera delante, aunque no le pidieran ayuda.

Se encontró con muchos tipos de humanos (a cual peor) y poco a poco se dio cuenta del desatino que significaba intentar mejorar la vida de personas que no querían ser felices, así que se transformó en koala, con la esperanza de no tener que volver a su planeta habiendo fallado en su misión. Quizá el reino animal (cudrúpedo, que el bípedo ya lo había catado) fuera más agradecido.

Hasta que conoció a un cerdo...

El cerdo le enseñó lo que significaba el egoísmo, pero también el amor; le hizo comprender que en la tierra se camina solo, pero también la nostalgia por lo perdido; cada mañana se reunían y el cerdo le contaba historias... de sí mismo y de otros tiempos, incluso parecía que se interesaba (a su impertinente manera) por entender y comprender al alien-koala.

A partir de aquí yo había contado una historia triste pero bonita. Ahora voy a contar la cruda realidad.

Los habitantes del planeta alien tenían unas normas, las cuales impedían que nadie hiriera los sentimientos de cualquier otra criatura ya fuera riéndose de ella, jugando con su corazón, abusando de su confianza o con maltratos de índole física o psicológica.

El alien-koala se fue acostumbrando al cerdo, con cada día que pasaba, cuando el cerdo no aparecía para hablar con él, más lo echaba de menos. El cerdo era rudo y a menudo desagradable, pero el alien pensaba que no podría soportar un solo día sin su compañía.

Un día nuestro amigo se armó de valor para decirle al cerdo lo importante que era para él...

Qué sucedió? Que el cerdo se echó a reír. Se burló de los sentimientos del koala. El cerdo le dijo que ellos nunca habían sido amigos, que para él el koala era solo una diversión y que no le importaba lo que pensara o si se sentía herido.

Y el alien-koala se alejó cabizbajo, con su pequeño corazón partido en pedazos y la mente confundida, deseando volver a su planeta, aunque él sabía que nunca iba a olvidar al cerdo y que nunca volvería a ser el mismo después de tanto dolor.

Moraleja? los koalas (aunque sean aliens) jamás deben juntarse con cerdos.

Photobucket

dilluns, 31 de gener del 2011

The Big Sleep



Llevo días sin poder quitarme ésta música de la cabeza. Suena una y otra vez. "La muerte tenía un precio", así que tal vez compartiéndola con vosotros mi cerebro la exorcize y se decante por otra menos funesta.


Realmente nuestra cultura no está preparada para la muerte. Como ya sabéis aquí la hereje no cree en la vida eterna, en reencarnaciones, el nirvana o cualquier otro absurdo que las religiones quieran alquilarnos para hacernos más llevadero el trance. Te mueres, te entierran, te incineran, te deshacen en cal viva o te meten en una caja de cerillas, da lo mismo. Punto y final. Aunque si hubiera un cielo como el de Nespresso, con un George Clonney y un John Malkovich... quizá... que no tengan cafetera o se hayan quedado sin cápsulas sería lo de menos. Lo dicho, los que no somos fervorosos creyentes lo pasamos mal cuando alguien que queremos se muere, porque para nada pensamos que vamos a encontrarnos más adelante o en otra vida. Hoy me he despertado con la imagen de mi madre en el féretro mientras la bajaban al horno crematorio. Y sigue doliendo, sigo llorando y sigo pensando después de tres años, que soy demasiado joven para no tener madre.


Hablando de madres... he tomado prestada una frase de mi madre vampira: "Odio las malas caras y sospecho de las sonrisas". Es una gran frase. Que una persona siempre esté triste o siempre esté enfadada, cansa. Pero también cansa en la misma medida que alguien que conozcas siempre esté contento y alegre, siempre dispuesto a ayudar, siempre tan amable, siempre tan bueno, siempre tan atento, siempre tan.. odioso! Quizá yo sea demasiado variable, es cierto, porque mi estado anímico, dependiendo del momento, del lugar, de con quién esté o de los cambios climatológicos puede pasar de un estado a otro a la velocidad de la luz, pero prefiero eso a mantener un estado perenne de invariabilidad y que me consideren un encefalograma plano.

Ha pasado Enero... y todo sigue igual... el inalterable hastío de las horas, el pensamiento circular, querer, no poder, buscar, esperar... pensar, pensar, pensar...

I call you every night
My thoughts fly to you,
and my astral body comes to visit,
to steal the promised kiss
my hands tangled in your hair
my eyes drowning in your eyes
and I leave at dawn
no noise, not to wake
hoping to stay in your memory
as the shadow of a light perfume
that allows you to remember. ©

Photobucket

dissabte, 31 de juliol del 2010

Die Vampirprinzessin

Estoy leyendo un libro para psicólogos. No parapsicólogo, maticemos, sino un libro de psicofisiología, donde se describe qué parte del cerebro se utiliza para cada actividad y hablan sobre dendritas, sinapsis, sistema límbico y un montón de conceptos que me han dejado entusiasma-da. Tanto es así que mi nuevo hobby sería estudiar neurocirugía. Abrir cabezas... comprobar qué pasa si hago un "puente" entre los lóbulos o despolarizo células...

Sabíais que el sistema nervioso está formado por unos 10 millones de neuronas? Aunque algunos que yo me sé las deben haber vendido en el mercadillo, porque aparentan tener más bien pocas e incluso así, éstas parecen haberse comprado un bonus para el dragon khan y estar pasándoselo tan estupendamente que no sienten ninguna prisa por volver a su lugar habitual.

A lo que iba. Siempre he dicho que equivoqué la carrera. Si en lugar de tener la psicología como devoción la tuviera como obligación, con un bonito diploma que me confirmara como profesional del tema, en lugar de saturarme escuchando podría cobrar unos buenos emolumentos sin remordimientos absurdos; nadie puede pretender que un paleta construya una casa sin cobrar, verdad? pues un psicólogo tampoco presta sus servicios desinteresadamente. Y un notario aún menos.

Pero como no tengo ese tipo de papel debo ingeniármelas para no acabar necesitando yo misma los servicios de un facultativo diplomado. Así que se me ocurrió que podría matar dos pájaros de un tiro... o de una olla. La idea es simple: asociarme con una tribu de caníbales (que alguna debe quedar aún por ahí) y que todas esas personas que piensan que solo vivo para escucharles, vengan a verme. Su vida adquiriría un gran sentido. Los cuerpos servirían de condumio a los caníbales mientras que las cabezas pasarían a formar parte de mis estudios autodidactas sobre el cerebro y sus posibilidades. Si algún día os mando una postal desde la jungla, ya sabéis, pensad un par de veces si os conviene hacerme una visita a domicilio.

La responsabilidad de todas estas maquinaciones y cavilaciones la tienen los vampiros. Si, si, sigo jugando. Pero no es el juego en sí el que me tiene trastornada, sino la gente con la que me relaciono. Para muestra, un extracto:

[00:02:36] Ruby : bueo almnpazo nulit ao
[00:05:11 ] Ruby : km uret
[01:40:20 ] Ruby : me estoy kdand si plas
[02:13:07 ] Ruby : jodfe

[02:14:18 ] Isa : estoy flipando con una cerda preñada
[02:14:50 ] Isa : en mi muro, una cerda de farmville con un lazo rojo y preñada
[02:15:04 ] Isa : que la adopte dice...

[02:16:34 ] Ruby : A VER SI OS GDT MI STSU

[02:26:02 ] Mónica : oye Isa... una pregunta de la granja. Que pasa cuando ya tienes la colmena..
[02:26:54 ] Kaos : que te pican
[02:26:55 ] Mónica : tengo abejas para aburrir...
[02:27:13 ] Mónica : pero hay que comprar la abeja reina???
[02:27:17 ] Isa : te dice q han polinizado y te dan semillas
[02:27:17 ] Ruby : K TE PICAN!!!!!! JAJAJAJAJAJAJAJ
[02:27:33 ] Isa : la puedes comprar o mejor encontrarla en los campos de los vecinos
[02:27:35 ] Isa : ayer mate dos
[02:27:46 ] Mónica : como la encuentras?
[02:27:54 ] Isa : fertilizando
[02:38:10 ] Isa : me pille una de repuesto, q me parece q se mueren
[02:38:29 ] Mónica : ah... encima se mueren...

Os creíais que os libraríais de la banda sonora correspondiente? Nooooo, si yo tuve que escucharla un par de veces, vosotros al menos, la aguantaréis una.



[02:42:22 ] Kaos : Mdyñ rsnovp rts trubs
[02:42:23 ] Ruby : Mónica di la verdad
[02:42:27 ] Isa : necesitas a la reina!!
[02:42:27 ] Ruby : maya esta contigo
[02:42:38 ] Isa : la madre q la pariooooooooo jajajajajajajajajaja
[02:42:40 ] Ruby : Mdyñ rsnovp rts trubs
[02:42:43 ] Ruby : k es esto????????????
[02:43:20 ] Kaos : Maya tampoco era reina!!!!
[02:43:41 ] Isa : no, pero era un pelin machorra, no os parece??
[02:43:49 ] Isa : con lo femenino q era Flip

[02:46:11 ] Isa : Monica: ve donde hayan plantado flores. yo tengo unos lirios blancos q me van de vicio cuando me meto en el ataud...
[02:46:42 ] Mónica : yo decia... pero donde me manda ahora esta mujer... jajajaja
[02:46:55 ] Isa : claro, para las abejas vampiras!!
[02:47:10 ] Isa : es q solo las encuentras fertilizando flores

[02:58:55 ] Kaos : sabes el problema? que no me hablan de abejitas...
[02:59:01 ] Kaos : y no me inspiro
[02:59:04 ] Mónica : que tendrás agujetas en el cerebro!!!!!

[03:05:39 ] Kaos : no hay un grupo que se llame vampiadictos anónimos?
[03:05:47 ] Ruby : siiiiii
[03:05:59 ] Mónica : todo es buscar... fijo que lo encontramos...
[03:06:09 ] Ruby : os paso el link
[03:06:25 ] Kaos : el vampalcoholic no, ese ya lo conozco, me refería a uno real, para ir allí, como los alcohólicos, y presentarme: hola, me llamo Xenia y soy adicta al vampire wars
[03:06:56 ] Ruby : jajajaja
[03:06:59 ] Ruby : te dirian Hola Xenia te keremos
[03:07:03 ] Kaos : y que todos asientan y me comprendan

[03:23:01 ] Carlos : toy sin luz asis q no veo ni lo q escribo
[03:23:24 ] Mónica : bueno... no te preocupes... que otros con luz tampoco!!!! jajajaja
[03:23:35 ] Ruby : ehh eso lo dices por mi....

[03:25:05 ] Kaos : cómo va por los méxicos?
[03:25:37 ] Carlos : hoy hemos ido a queretaro a comer cochinillo de segovia
[03:25:55 ] Kaos : joder, tan lejos tienes que irte a comer un cochinillo?

Todo eso en un intervalo de tres horas...

Si es que no se nos ocurre nada bueno! Esa noche la terminamos provocando el pánico en nuestro más "querido" clannie, del que no hemos vuelto a tener noticias...

Para finalizar, os dejo con unas cuantas imágenes de la última y desternillante idea que hemos tenido hoy mismo: a ver quién era capaz de dejar su avatar más horrible.

Espero vuestras opiniones.


Photobucket Photobucket

Photobucket Photobucket

Photobucket Photobucket

dijous, 8 de juliol del 2010

The Blind Side



Soñé con un hospital donde nunca iría por voluntad propia; soñé con tubos y cables conectados a mi cuerpo; soñé con una gárgola sentada en el autobús.

Mis sueños, aquellos que consigo recordar, nunca son fáciles de interpretar. Tal vez sea lo más conveniente; si me empeñara en encontrarles un significado los prostituiría con los cientos de motivos que podría darle a cada uno de ellos.

No sé muy bien cuando perdí el tren, ni cómo, ni porqué. Ahora me encuentro en un páramo desierto alejada de cualquier atisbo de civilización, excavando en las rocas, buscando el hilo de agua que me conduzca hasta el manantial que nace en lo más profundo de la montaña, frío y oscuro.

Un lobo le aulla a una luna eclipsada en el pacífico y a mí me gustaría unirme a él en la alabanza, en ese canto tribal de posesión recíproca.

Aparece un grupo de gente. Sus rasgos me resultan familiares, pero al acercarse se vuelven intangibles, jirones de niebla que me traspasan y me hielan. Son ellos los que carecen de humanidad o soy yo la que les ha condenado a las brumas del olvido? Dudo unos instantes, deseando formar parte de su mundo, pero algo en mi interior tira de mí, obligándome a continuar el camino.

Solo se escucha un silencio de llantos y tañidos de campana. Quiero pedir que cese la blancura de ese ruido, de ese estrepitoso silencio, pero no tengo manos para arrancarme la mordaza.

La nada, el vacío, ejercen su poderoso influjo, susurrando promesas de olvido.




Photobucket

dimecres, 24 de febrer del 2010

Dance of the Dead



La criatura se incorporó despacio, vacilante primero, con más seguridad a medida que tomaba conciencia de su cuerpo. Se afianzó sobre sus recién adquiridas extremidades inferiores y avanzó un paso, luego otro, hasta que comprendió que estaba andando. Recorrió despacio la sala, observando a su alrededor, con ojos de recién nacido.

No sabía muy bien cómo, pero recordaba el nombre de los objetos, sabía que sabría utilizarlos, que habían formado parte de su rutina diaria.

Se enfundó las ropas preparadas en la silla y al girarse vió su imagen reflejada en el inmenso espejo que tenía ante ella. Qué grande y solitaria se veía la sala!.

Quería salir al exterior, demostrarle al mundo que formaba parte de él, por lo que abrió la puerta y emergió a la transitada calle.

Era consciente de las miradas que suscitaba: algunas de extrañeza, otras de perplejidad total, aunque las más le parecían burlonas; unos niños con los que se cruzó estallaron en carcajadas a su paso.

Poco a poco se fue borrando la sonrisa que iluminaba su cara.

Cuando llegó al teatro lo encontró abandonado, las telarañas y el polvo se habían adueñado de él con el paso de los años.

Dirigió sus pasos hacia el río. En su cara pintada quedaron marcados los surcos que dejaron las lágrimas.

La encontraron a la mañana siguiente: el vestido que había sido blanco, sucio de fango y hojas y las zapatillas de punta deshilachadas. Dictaminaron muerte por agotamiento.

En ese rincón del bosque siempre habrá quien escuche el sonido de la música si presta suficiente atención, e incluso algunos cuentan historias sobre una figura fantasmal danzando durante horas.

En la caja solo queda el pedestal sobre terciopelo rojo, la bailarina ha desaparecido.


dijous, 24 de desembre del 2009

Navidad S.A.



Querido Santa Claus:

No sé si yo me habré portado bien o mal ni si me vas a dejar paquetes o carbón, aunque no sé dónde los dejarías, porque en mi casa no hay árbol, ni calcetín, ni un sitio adecuado para amontonar nada.

Pero, para variar, seré yo quien te mande algunas cosas.

Primero de todo, te mandaré un estilista, porque el rojo ya no se lleva, porque ese traje te queda fatal y porque una barba tan larga y descuidada da sensación de dejadez, y tampoco perteneces a los ZZ Top para ir con esas pintas.

Después te haremos pasar por la consulta del endocrino. Entiende que, en una época en la que predomina la imagen, los cuerpos de gimnasio o, en su defecto, la anorexia, dónde vas, por la virgen, con esa barriga cervecera! Aún no entiendo como los elfos no te han puesto a dieta.

Una vez solucionado el tema imagen, vamos a por algo más importante.

Te voy a mandar un inspector de trabajo y un sindicalista, porque ya está bien de explotación infantil. Tener a todos esos niños fabricando juguetes sin parar durante todo el año, sin vacaciones, solo alimentándoles a base de dulces, está muy mal.

También a un inspector de Hacienda que, con el trato que tengo con ellos últimamente, hasta me están empezando a coger cariño y creo que tendrán mucho que investigar allí en el Polo Norte (a ver si con tus chanchullos me los saco de encima una temporada)

A ver, qué más podría hacer por ti...

Creo que no estaría de más la visita de la policía, una pasión tan desenfrenada por acercarse a los niños echa un tufillo a pederastia...

Y, para finalizar, un bono de 50 sesiones con el psiquiatra, porque que creas que puedes elevarte por los cielos en un trineo tirado por renos y además estés convencido de que Rudolph habla... chico, estás francamente mal.

Creo que con todo eso solucionaremos tus problemas más inmediatos.

De no querer recibir mis desinteresadas y altruistas preocupaciones por tu persona, puedes intentar sobornar... ehhh, no, uhmm, negociar.

Esta es mi lista de sugerencias:

Cámara Reflex Canon Eos 450

Un edredón nórdico nuevo, pero nada de papel de fumar, uno de esos finlandeses o suecos con varias capas.

Sábanas térmicas, con cuatro días seguidos de lluvia necesito más.

La eterna katana o, en su defecto, algo muy afilado y que rebane cabezas.

Que un merengue me cante el himno del Barça.

Comida para mi nevera durante todo el año, que la pobre solo tiene telarañas.

Un aumento de sueldo.

De momento, me conformaré con esta pequeña compensación.

Cuidado esta noche, nunca sabes lo que te espera al salir de la chimenea.


Photobucket

dijous, 10 de desembre del 2009

Le hérisson

Photobucket




Toda relación que empieza, sea sentimental, de amistad, laboral o cualquier otra cosa, no deja de tener cierta semejanza con una empresa. Y toda empresa tiene sus estatutos.

Ajustando los conceptos, los míos podrían venir a ser estos:

01 - No me atosigues. Si quiero ser acosada, te lo haré saber.
02 - No tomes a mis amigos por tuyos. De momento, no formas parte del grupo.
03 - No me controles ni quieras saber qué hago en todo momento. Forward al punto 1
04 - No me rías la gracia si no la tiene. Soy consciente de ello y me molesta.
05 - No me des siempre la razón en todo. Ni estoy loca ni soy tonta.
06 - No intentes solucionar mis problemas. Sé defenderme sola.
07 - No hables por hablar. Me agota escuchar cháchara intrascendente.
08 - No soy la respuesta a tus miedos, tus inseguridades o tus deseos.
09 - No te tomes confianzas si no estás seguro de que te las he dado.

Todo se resume en el punto 10, que reza así: Respeta mi espacio vital.

La parte firmante se reserva el derecho de ignorar a cualquiera que incumpla los puntos arriba mencionados.

Photobucket

dissabte, 14 de novembre del 2009

Dreams

Dónde van los sueños cuando se rompen?
En qué lejano horizonte desaparecen?
Sueños despeñándose por acantilados,
abrazados por rocas de afilados dientes,
serpientes marinas de verdes escamas
y monstruos de feroces ojos.
Sueños de madreselva y lavanda
hundiéndose en profundas ciénagas
que los devorarán veloces
exhalando fétidos suspiros.
Sueños de confetti y dulces nubes
que serán pasto de las llamas
convirtiéndose en cenizas
dispersas por el aire abrasador.
Sueños que se hunden,
sueños que caen,
sueños que se queman
sueños que, en definitiva, mueren.

diumenge, 24 de maig del 2009

Father's Day



Si cometo un parricidio, me lo tendréis en cuenta? dejaréis de quererme?

Mi progenitor se va a Roma a ver la final de la Champions.

Hasta aquí todo bien.

Los problemas empiezan cuando me dice que tiene que pasar una noche allí y le busque un lugar para dormir, a poder ser que no sea al amparo de ninguna ruina, que ya me ve las malas intenciones...

Le encuentro un B&B céntrico y baratito para pernoctar y que así pueda dedicar el día siguiente, ya sea eufórico o de mala gaita (cuánto poder tiene el fútbol) a visitar la ciudad eterna. Efectúo la reserva, mando un mail a la dirección del B&B para notificarles que la entrada será dependiendo de la hora que acabe el partido (tienen hora máxima de entrada) y, con el orgullo del trabajo bien hecho me voy a dormir la mar de tranquila.

El martes al mediodía me dice que hay cambios, que la agencia de viajes le ha comunicado que no hay plazas (cuando antes había) en el barco en el cual tenía que viajar y que le han metido en otro barco que sale un día antes, por lo que me pide que cambie la reserva, que en lugar de una noche, serán dos.

Vale, no pasa nada. Envío otro mail al B&B diciéndoles que, si no hay inconveniente, reserven también la noche anterior, que llega un día antes. Ellos, la mar de educados, me contestan que sin problemas.

Pienso: ahora sí, ya está todo solucionado.

Pues no. Vuelve a llamarme por la noche para informarme de que la vuelta en barco será tal y como acabe el partido, con lo que solo necesita la noche antes. Ya os podéis ir imaginando cómo estaba yo llegados a este punto, no?

Otro mail hacia Italia anunciando cambios. Por un momento me sentí el ángel de la anunciación. Aunque no esperaba que me recibieran con la alfombra puesta...

Realmente son una gente paciente, muchísimo más que yo. No tenían claro si al final eran dos noches o solo una o se iba a quedar para las uvas, pero después de un breve intercambio de mails, conseguimos entendernos.

Por descontado, ya os imagináis lo que pasó el miércoles al mediodía, verdad?

De vuelta al inicio. Ante la gran demanda de viajes a Roma, la naviera ha puesto otro barco con el mismo horario que en el que tenía que embarcar al principio y la agencia, considerando que era lo que había pedido inicialmente, ha vuelto a cambiar el pasaje.

Cuando recibí la llamada paterna, sobre las 14h, la histeria hizo su aparición. Improperios aparte le hubiera incrustado contra la pared si hubiese estado de cuerpo presente (a él o a quien tuviera más a mano).

Esta vez, los del B&B tardaron más en responderme. Supongo que estarían pensando en si aceptar el enésimo cambio, mandarme a la competencia para que los mareara un rato, anular la reserva y educadamente y con todo respeto, enviarme a tomar viento fresco o preguntarme si saldrían en algún programa cómico de esos en los que le toman el pelo a la gente. Gracias al cielo, ganó el espíritu de negocio.

Con tanto mail de ida y vuelta entre la dirección del B&B y una servidora, estoy por pedirles que me agreguen como amiga en el feisbuc!

Si no hay más imprevistos ni ponderables pasará en Roma la noche del 27 y el día 28, así que mantenéos atentos a las noticias internacionales, porque capaz es de protagonizar algún altercado y salir en los telediarios.

Mientras no tenga que repatriarle...


Photobucket

divendres, 6 de març del 2009

Harley Davidson and the Marlboro Man



Estoy por teñirme de rojo. Y comprarme un portátil. Y empezar un curso de recursos humanos. Y emigrar a la Antípoda Oscura, a ver si con un poco de suerte me encuentro a Lloth y le suelto tal bufido que le pongo las patas del revés.

Photobucket

Vamos por partes. Lo más sencillo ya está hecho. Hoy estreno portátil. Pero portátil, eh? no los mamotretos que tiene la mayoría. Un pequeñín de 10" que voy a poder trasegar arriba y abajo porque pesa menos que cualquiera de los tochos que leo habitualmente.

El curso lo dejaremos para cuando se abra la convocatoria, creo que en abril. Entre el de coaching y el de RRHH no habrá quien me tosa, la lástima es que después no puedo llevar a la práctica todas las técnicas arteras que aprendo. El día que me pongan un esbirro, acabará lamiéndome las botas.

Mi pelo? necesito pensármelo más seriamente. Realmente quiero cambiarlo de color? pasar del negro al fresa? tener cara de cadáver si no me pinto? las gafas rojas estarán prohibidas durante todo el tiempo que lleve el color violín... no sé, es la decisión que más me va a costar tomar.

Y lo de la Antípoda Oscura, mejor me busco algún drow estúpido a quien fustigar con el látigo de mi indiferencia. No será un combate nivelado pero, quién ha dicho que tenga que ser honorable?

Me gusta el nuevo libro de Pablo Tusset, o David Homedes o como quiera llamarse. Me gusta mucho. En fisioterapia me miran mal porque me río sola. No es acaso otra forma de terapia también? Conozco a más de uno que debería pensar en ir utilizándola. La Gene experimenta con guiris y el lenguaje (catalino, of course), pero los voluntarios empiezan a morírseles por exceso de endorfinas. Los independentistas vascos saben más que el Mossad y en Madrid se huelen algo pero no saben qué se cuece. Todo ello aderezado con una superagente colagenada y siliconada, un guardia civil cenutrio al más puro estilo Torrente y un japonés zen de la Interpol. La "escudella" está servida. Como para no soltar carcajadas...

Este fin de semana promete. Por fin hemos empezado de nuevo las rotaciones de los viernes tarde. Aleluya, porque ya empezaba a temer que seguiríamos así hasta que en el infierno aparecieran carámbanos. Por lo tanto, descanso por la tarde y el estreno de Watchmen por la noche. Y mañana sábado, desplazarme hasta Pineda, donde además de instalar programas varios en el ordenador de mi tío, aprovecharé para realizar un reportaje gráfico sobre la decimotercera concentración de Harley Davidson que tiene lugar en ese pueblo que, siendo sincera, no veo qué maravillas ofrece para se organice allí la de dios. Si consigo agenciarme el coche, igual aparezco en el Correcaminos para practicar esa sociabilidad que consigo camuflar tan bien aunque, si el recinto queda cerca de casa de mis tíos, posiblemente no salga de allí dentro, que ya os habréis percatado del precio de la cerveza... Y si me llevo las hierbas medicinales, veréis cuantos amiguitos voy a tener, pareceré el niño de los donetes!


Photobucket

Lo del bordado tengo que verlo. Imagináis a una servidora con chalequito de colorines y bordaditos conmemorativos varios? Puajj!